Ξεκινώ απ’ τα περγυάλια
Και ανεβαίνω αγάλια αγάλια
Ως τα πιο ψηλά βουνά
Δασωμένα και γυμνά.
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά.
Μες τους κάμπους με τα στάχυα
Πλάι στους πρίνους, μες στα βράχια
Με τις ρίζες μου ρουφώ
Το χρυσάφι το στυφό.
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά
Κάθε δυο χρόνια καρπίζω
Και τα κιούπια σας γεμίζω
Με χυμό κεχριμπάρι
Που αξίζει όσο βαρεί.
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά.
Τη ζωή στον τόπο δίνω
Με το λάδι μου το φίνο
Τη ζωή και τη χαρά
Και στην αγορά φτερά.
Είμαι η ελιά η τρυλιανή
Κολωβή, Αδραμυτιανή
Καρολιά και λαδολιά
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά.
Πλάι στους πρίνους, μες στα βράχια
Με τις ρίζες μου ρουφώ
Το χρυσάφι το στυφό.
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά
Και τα κιούπια σας γεμίζω
Με χυμό κεχριμπάρι
Που αξίζει όσο βαρεί.
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά.
Με το λάδι μου το φίνο
Τη ζωή και τη χαρά
Και στην αγορά φτερά.
Κολωβή, Αδραμυτιανή
Καρολιά και λαδολιά
Είμαι η ελιά, η Μυτιληνιά.
Πηγή: Παναγιώτης Αραπέκος
No Comments
There are currently no comments on Η Μυτιληνιά ελιά. Perhaps you would like to add one of your own?