Άρωμα αλλοτινών εποχών (παλιά επαγγέλματα)

Το ασπρόμαυρο δεν είναι το φυσικό… Το φυσικό είναι το έγχρωμο, για τους ανθρώπους τουλάχιστο. Αλλά το ασπρόμαυρο είναι υποβλητικό. Σε σεργιανίζει σε τόπους γοητευτικούς και παραμυθένιους, λουσμένους με κατάνυξη και μυστήριο… Όταν μάλιστα ζωντανεύει πτυχές μιας ανεπίστροφης κοινωνικής πραγματικότητας, το ταξίδι γίνεται αθεράπευτα ρομαντικό και σε καθηλώνει, αιχμαλωτίζοντάς σε μέσα στις αντιθέσεις των φωτοσκιάσεων. Στα μάτια μας ζωντανεύει το παρελθόν, όπως ακριβώς τα σκορπισμένα στο πάτωμα θραύσματα ενός ποτηριού ανασηκώνονται στον αέρα και μετεωριζόμενα συγκολλούνται ανασυνθέτοντας το ποτήρι στην κανονική του μορφή. Ο φακός του Σίμου Δ. Χουτζαίου, διαλύει την αχλή του χρόνου και μας πισωγυρίζει στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και των πρώτων δεκαετιών του πολυτάραχου εικοστού αιώνα, ξεναγώντας μας στις επαγγελματικές δραστηριότητες της προκαπιταλιστικής κοινωνίας, τότε που η μηχανή και η ιλιγγιώδης τεχνολογική πρόοδος δεν είχαν ακόμα κάνει σκλάβο τον άνθρωπο. Τότε που η παραγωγή δεν είχε αυτοματοποιηθεί και το προϊόν της εργασίας μοσχοβολούσε το άρωμα της αυθεντικότητας και καθρέφτιζε τη μαστοριά του τεχνίτη και την προσωπικότητα του άμεσου δημιουργού… Το αφιέρωμα πλουτίζεται και με νοσταλγικές φωτογραφίες της παλιάς καθημερινότητας του Μεσοτόπου, που ξεθάφτηκαν από το αρχείο του αγαπητού φίλου Φώτη Βασίλογλου, για να αξιοποιηθούν το περασμένο καλοκαίρι στις εκδηλώσεις αδελφοποίησης των δυο χωριών – πυλώνων της λεσβιακής παράδοσης. Καλό σεργιάνι…