ΑΜΠΙΛΟΥΦΙΛΟΥΣΟΥΦΙΗΣ; Ενας Ακρασσ(ι)ώκς. Μάρτιος 2002 (μέρος 1ο)

ΑΜΠΙΛΟΥΦΙΛΟΥΣΟΥΦΙΗΣ;          

(ντοπιολαλιά)

 (Οδηγίες προς μη Μυτιληνιούς αναγνώστες. Στο κείμενο αυτό γίνεται προσπάθεια να καταγραφεί η ντοπιολαλιά. Τα γράμματα σε παρένθεση δεν διαβάζονται, δεν χάνουν όμως τελείως την ηχητική τους αφού μέρος της προστίθεται στο προηγούμενο σύμφωνο. Τα πολλά σύμφωνα σε κάποιες λέξεις θέλουν να δείξουν ότι κατά την εκφορά του λόγου πρέπει να ακουστεί «παχύ» το συγκεκριμένο σύμφωνο).

Ήθιλα ρε μπάρι α συ πω δυό κουβέντις, αλλά συ εν έχ(ει)ς πουτέ τσιρό. Έλα όμους π’θέλου. Γι αυτό θα στα πω τσ(ι) σσι άμα θες ακσι τα. Συ θα χάϊσσ.
Η τσιρός πιρνά. Ε μπα να λέγ(ει)ς ισσύ. Φτος θα φεύγ(ει) τσι του κακό είνι πους θα μας παίρν(ει) μαζίντ.
Σάμπους έχουμι τσ’ άλλ(η) ιπιλουγή;
Τουλάχιστουν να πιρνούμι καλά. Να χιρόμιστι κ(ι) γκάθε σκιγμή. Να κ(ι) ζούμι ρε πιδί.
Τώρα κίντα θα πει φτό, τσι κίλουγια γίνιτι, είνι αλλ(η) κουβέντα είνι ξιχουρστό τσιφάλιου, αλλά απ’ όξου απ΄όξου θα τ’ ατζίξουμι κουματέλλ(ι).
Πιρνά λοιπόν η τσιρός τσι δε ρουτά, μκρίδις είμασταν τσι μιγαλώσαμι, τσ(ι)’ απ’ κι΄ανιμιλιά τσι τα χουρατά πιράσαμι στα άλλα τα καθμηρνά, του τρεξ απ’ ηδώ, τρεξ απ’ εικει, να κάνουμι τσι τούτου, να πάρουμι τσι τ΄άλλου.
Του μάκ(ι) τ΄αθρώπ’ έ χουρταίν(ει), τσι τιλειουμό εν έχ(ει) του τρέξμου.
Ξιχάσαμι τσ’ αθρώπ’ μας. Τσι θκοί μας τσ’ αθρώπ’ πρώτ’ απ΄ούλα. Ε μλώ για τσ’ φίλ(οι).
Μπίτσσι στου κλουβέλιντ η καθένας, μήδι λουγιάζ(ει) γύρουντ τι γίνιτι.
Σαν είσι μουρό, θαρρείς πους ούλου φτο π’ ζεις, τα χάδια, τα φλέλια, οι γι’ αγκαλιές, η ζιστασσιά ρε πιδί, θαρρείς πους θα ν’είνει μια ζουή.
Αμ έλα ντε π’ χανόντι, γιακί ισύ γ’ ίδιους, πρώτους απ’ ούλ(οι) τα ξιχνάς.
Εχ(ει)ς γιμάτου του τσιφάλ(ι)ς -ε μλώ για κ’ψψύς, γιακί φκι κ(η)νέχουμε ξιχασμέν(η)- μι τα θκάς τα προυβλήματα, ε μπιρσεύγ(ει) τόπους για τσ’ άλλοι.
Τσι λεγ’ για τσ’ άλλ(οι), γιακί άμα έ ντου προυσέκς, κάποια σκιγμή γι θκοίς γινόντιν άλλ(οι), τσ’έχ(ει)ς τσι σσύ του μιρίδιου τσ΄ηυθύν(η)ς.
Ούλα παγαίνιν καλά άμα ν’υπάρχ(ει) γι αγάπ, ούλα διουρθουνόντι, ούλα γινόντι.
Αμα εν υπάρχει όμους γι’αγάπ’, φτο του θηριό τ’ ανήμερου π’ κρύβγ(ει) η καθένας μέσαντ, βγαίν(ει) απ’ όξου κ’εν αφήν(ει) κίπουτα όρθιου.
Υπιρβάλου θα μ’ πείς, αλλά φουβούμι πους όχ(ι), γιακί άμα λουγιάκς γύρους, θα δεις πους δυστυχώς είν αλήθεια.
Εν είνι στς προυθέσισμ α συ στινουχουρήσου, αλλά ε μπάμι καλά. Καθόλ καλά.
Μας καταπίνειν τα προυβλήματα, τα καθμηρνά, φτα π΄θαρρεί η καθένας προυβλήματα για τουν ηαυτόντ, γιακί άμα τα πιάσουμι ένα – ένα, θα δούμι πους τα πιο πουλλά ξιτσνούν απ’ του τσιφάλ(ι) μας.
Για να μπουρέσουμι όμους να συνηννουηθούμι θα αφήσου απ’ όξου τα προυβλήματα τσ΄υγείας κι τσ’ κοινουνκής τσ’ αδικίας. Φτο του δεύτερου είνι μιαν άλλ(η) κουβέντα.
Ας υπουθέσουμι λοιπόν, πους έχουμι δλιά τσι παράδις μεσ’ κ(η) τζέπ μας, για τα βασικά.
-Ού ου, άμα τά ‘χαμι φτα, ε θέλαμι κίπουτ’ άλλου, ξέρου πους φτο θα μ’ πεις.
Αμ’ έλα ντε πσι θέλου. Ελα ντε πεν είνι έδιετσ.
Τάχουμι λοιπόν σκ(ι) τζεπ’ μας, μας τρω όμους η κόλους μας.
-Γιακί ρε μπάρι γι’ άλλους νά ‘χει τσσι τούτου τσι α μη ντόχου τσ’ ιγω; Που τού ‘βρει φτός μαθέ; Γιακί φτος; Γιακί μαθέ, μπας τσσ’είνι καλύτηρους απ’ ημένα; πιο έξυπνους; ή πιο όμουρφους;
-Γιακί α μη μπουρώ τσι γω, α μπω μια φουρά μεσ’ του μάκιντ; Γιακί μαθέ του θκόμ του σπίκ(ι), α μην έχει …α δεις πως του λεν… μια παράξιν(η) λέξξ(η). Ε κ(η) θμούμι… Α, ε μπειράζζ(ει)!!! του ξέχασα.
-Ε, γιακί μαθέ α μην έχου τσι γω;
-Τσι φτο τ’ άλλου, π’έχ(ει) η Ν(ι)κόλας, α του δείς όμουρφου π’είνι! Α τούχα μαθές!
Α πάμι τσι παραπέρα;
Ηρταν(ι) τα μουρά σκ(η) ζουή μας, τσι θέλουμι του θκό μας να ν’είνι του πρώτου, του πιο έξυπνου, να τά ‘χει ούλα. Μα δε γίνιτι ρε πιδί, πως θα γίν(ει);!
Ε μπορεί ούλα τα μουρά να‘νει ίδια! Α ξλουθούμι μαθέ!
Αλλου θά ν’είνει έδιετσ’, άλλου αλλιώς. Πως α του κάνουμι.
Α τα βάλουμι μι του Θγιό δηλαδή; Ε φτάνει π’μας τα ‘δότσι; Α παρακαλούμι νά ‘νει γιρά, τσι να προυσπαθήσουμι να τα χειρόμαστι, γιακί θα μιγαλόσιν τσι θα μας φύγειν. Πλια είνι τσσι πιτούν(ι). Θα φύγιν, δαν(ι)κά είνι, κί θαρρείς.

Ρώκσι κ’ μάναμ, α δεις κάθι πότι μι βλέπ’.
Υστερα μ’ λέγ(ει)ς ησσύ!!!

Συνεχίζεται…………..

Ενας Ακρασσ(ι)ώκς.
Μάρτιος 2002