Μιτικλουγικός Κλήδουνας !

Μιτικλουγικός Κλήδουνας !

Ανοίξιτι τουν κλήδουνα στ αγιού-Λαού τη χάρη,
τσ όποιου’νι καλουρίζικου, ας έρτει να του πάρει.
Ανοίξιτι τουν κλήδουνα να βγει η χαριτουμένη…
η νέα συγκυβέρνηση σα νύφη πλουμισμένη…
Ανοίξιτι τουν κλήδουνα τσι βγάλτι του καπέλου,
να δείτι γάμου Σαμαρά, μαζί μι Βινιζέλου.
Γ’Αντών’ς μι τουν Ιβάγγιλου, τα σάξαν τσάτρα-πάτρα,
ι πρώτους να’ν Αντώνιους τσι γ’άλλους… Κλι-ουπάτρα.
Ανάμισα σι δυο κουρμιά, ι γ’έρουτας μι βέλους,
του ρόλου τ  πήρι ι Κουβέλ’ς, μι αίσιου πια τέλους!
Ποιος είδι συγκυβέρνηση, που λέμι… τρε-μπαντιέρα
τσι τρε-κολόρε ασουρτί, μι τ Μέρκιλ για σμπιθέρα!
Ποιος είδι Σύρζα, δεύτιρου, πάνου στου τσακ για πρώτου,
τσι πίσου-πίσου κουντουπθάρ… του Κουκουέ γαμώτου!
Αλέκα μου καμουματού μι κόκκινου γιλέκου,
χαμήλουσι του βλέμμα σου τσι πες, του… «έλα Αλέκου»!
Έδιετσ τσ αλλιώς, φυτρώσατι απί την ίδια τ φύτρα,
τι Παπαρήγα που σι λεν, τσι τι τουν άλλουν Τσίπρα.
Δεν είνι που απάντιχα οι κάλπις για ν ανοίξιν,
μα είνι που ανοίξανι για να μι καταπλήξιν…
Τς κάλπις καθώς ανοίξαμι να δούμι κατ μιγάλου,
ήβραμι κόμματα ιφτά, το’να  απάνου στ άλλου.
Μπιρδέψανι τα μπούτια ντουν, αλλαξουκουλιαστήκαν…
σι παραφύση έρουτις, σαλμά καταπιαστήκαν.
Σαν τι τραγούδ να σι τιριάζ  Βαγγέλ’ ιμ να σι ψάλλου,
που εχ’ς  μια τζλοιά… τουλουμιαστή, τσ ένα  μυαλό μιγάλου.
Βάλι τς σκουτούρις μέσα σντ τζλοιά σ, τσι στου μυαλό σ,  ιδέϊς,
του πώς ξανά θ ανισκουθούν του «Ήλιου» οι σημαίις.
Αντών’ ιμ, ξικουλώθηκις να πάρεις τα προυτεία,
καλά στιρνά σου εύχουμι… τσ ας έχεις τν αμαρτία.
Οι κάλπις είνι κλήδουνας,  του  ριζικό μας λένι,
κι τς δυο φουρές π τς ανοίξαμι,…οι ρέγκις, π λεν, μας κλαίνι.
Αλέξ σι παραδέχουμι, είσι μιγάλη  μάρκα,
τν αντιπουλίτιφσ ήθιλις… γιαυτό μπατάρσις τ βάρκα.
Ξέρου, δεν του πιρίμινις για τέτγις ιπιδόσεις,
φαίνιτι παραδλέψανι… ούλις οι συνιστώσεις.
Κάτσι τσι παραφύλαγι, θαν ερτ η γ’ιφκιρία.
Ιξάλλου πόσου θα βαστάξ τούτην’ η γ’ιστουρία;…
Πότι θα γίνιν ικλουγές, για να… ξαναψηφίσου,
συνήθσα τσι δε γίνιτι να του ξισυνηθίσου!
Τη μια ’νταν ψήφους της ουργής, την άλλ’ μι του μυαλό μας,
την τριτ πλια θα’νι τς παλαβής… τσι μι του νου θουλό μας.
Δεν είνι δα τσι δύσκουλου να γ’νόντιν κάθι μήνα,
έδιετσ ξιθαρριβόμαστι τσι ξιγιλούμι ντ πείνα.
Καμένους στου παρόνουμα, καμένους  τσι σντ προυβιά σου…
πρέπει να είσι Πάνο μου, για να του λε η καρδιά σου.
Δε φταν’ του «ανιξάρτητου σ», δε φταν’ να εχ’ς  τσι πείσμα,
μα θελ’ τσι κότσια, να μπουρείς, να βάϊγ’ς στη Μέρκιλ… κλίσμα.
Όμουρφα που’νι την αυγή που κράζιν τα κουκόρια,
κι τς Χρυσαυγής… «ιγέρθητου» που κάνιν τα αγόρια.
Σα θες να δεις, να του ρισκάρς, στου ύψους γι στου βάθους,
έλα να σ δείξου τι ιστί, «ιγέρθητου»… μι πάθους.
Ρίξι μου τα σκαμπίλια σου κι πάρι τη ψυχή μου,
να σι θουρώ στου πλάϊ μου σαν είμι μουναχή μου.

Ιγώ πουλί μ δεν του’θιλα για να σι σκαμπιλίσου,
ισύ μι ιξηνάγκασις στου να παραστρατήσου.
Έλα τσι κάτσι δίπλα μου να παίξουμι σκαμπίλια,
να μνημουνιάσουμι… τα δυό, να σκάσιν ουλ’ απ τ ζήλια.
Πότι δε σι ξιβράκουσα  να μη σι βρω χισμένη,
Ιλλάδα μ  ικλουγουμανή τσι τρισευτυ…χεσμένη !
Ανοίξαμι τουν κλήδουνα, ανοίξαμι κι τς κάλπις,
άντι να δούμι πού θα παν οι πρόσκιρις αγάπις!!!

Βαγγέλης  Χατζημανώλης