Η Αγιάσος λοιπόν έγινε ένα μεγάλο κέντρο της χειροτεχνίας,γιατί εδώ κατοικήσανε ,όπως είπαμε,οι πιο πολλοί τεχνίτες απ’ όλη τη Λέσβο,για να μπορούν να πωλούν τα προιόντα τους ,στην Αγιάσο και στα γύρω χωριά,χωρίς να πληρώνουν φόρους.
Την ίδια εποχή,τριακόσια χρόνια πριν,στον Απέσο χτίστηκαν βυρσοδεψεία,για την επεξεργασία των δερμάτων.
Κατασκευάστηκε το υδραγωγείο του Αγίου Κωνσταντίνου,το οποίο με σωλήνες πήλινους,έφθανε,μέχρι το Βάλανο.Κατά διαστήματα είχανε φτιάξει ταγάρια,για να ελέγχουν τη ροή του νερού.
Χτίστηκαν επίσης τα ελαιοτριβεία,με οριζόντια μυλόπετρα και με τρίχινους σάκους,όπου ετοποθετείτο ο πολτοποιημένος ελαιόκαρπος.
Τότε άρχισαν να κάνουν και πήλινα πιθάρια,για την αποθήκευση του λαδιού.
Οι αντρειώτες κατασκεύασαν αλευρόμυλους στον Αγιο Δημήτρη στο Περίτονο,στην ΄Ενθρονο και ένα ανεμόμυλο στο Μαυριώτη.
πηγή : Παραδοσιακή Αγιάσος
No Comments
There are currently no comments on Πήλινα πυθάρια. Perhaps you would like to add one of your own?