«Αντών’ς Ψουλεϊμάν γιου Δουλαρουπριπής»

;

ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΑΣΩΤΩΝ
Σάτιρα 2013

Θέμα: «Αντών’ς Ψουλεϊμάν γιου Δουλαρουπριπής»
Στίχοι: Μανώλης Τραγάκης

Διανομή ρόλων
Παλιός Αγιασώτης: Μανώλης Τραγάκης
Αντώνης Σαμαράς: Χρήστος Μαϊστρέλης
Άννα Βίσση: Χριστίνα Καρυώτη

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Γεια χαρά σας Αγιασώτις! Π’ ζείτι πάντα στου ραχάτ’.
Που έχιτι τς λίρις χουσμένις, τσι ’εν είστι σ’ λίστα τς Λαγκάρτ.

Ξέρου τ’ αγιασώτ’κα χούγια! Αγιασώτ’ς είμι τσι γώ.
Τσι έζουμ’ στ’ Άντριγια, στου λιώνα, τουν παλιό καλό τσιρό.

Έφτου ήνταν του χουριό σας, τουν τσιρό τ’ Σουλεϊμάν.
Είχι σπίτια τσι μπαχτσέδις· όχ’ τώρα π’ γίντσι ρουμάν’.

Έφτου ήμ’ θαμμένους χρόνια, απουπάνου απ’ ν’ ακκλησιά,
μέχρι π’ κάνατι διάνοιξ’, τσι μ’ χαλάσατι τ’ στρουσιά.

Σαν που τσοίτουμ’ σ’ν ησυχία μ’, ήκ’σα απάξπα σαματά.
Σα βαρέλ’ που τσ’ λά σ’ κατ’φόρα τσι κανείς δε σταματά.

Έτριμι παντού του χώμα τσι ήμπι στου μνημόρ’ ιμ φως.
«Διφτέρα Παρουσία! είπα. Τώρα θα φανεί Χριστός!».

Μήδι σπίτια, μήδι κόσμους. Δέντρα. Πουθινά χουριό.
Τσι να στέτσ’ μπρουστά στα μάτια μ’ τς Απουκάλυψ’ς του θηριό.

Τσίτρινου μι μαύρις ρόδις τσι μι ένα χέρ’ μακρύ,
χάλα τα μνημόρια ούλα τσι άστιγ’ ποίτσι ούλ’ τς νικροί.

Φάντασμα απί τότις γίν’κα τσι σι ούλ’ τς τόπ’ λυόμι τς γης.
Είμι αόρατους αγέρας τσι ε μπουρεί α μι δει κανείς.

Άμα τσι μι βλέπ’ κανένας που ’νι ανάμισα σι σας,
φάντασμα τσι φτον τουν ποίτσι απί ντ’ πείνα Σαμαράς.

Θα σας πω φτον τι τουν ποίκα. Φ’σά ντου τώρα τσι έ κρυγιών’.
Έ μι βλέπ’, τσι κατουριέτι, σα φουνάξου: «ρε Αντών’»!

Πήγα σπίτ’ ιντ’ τσι τουν ήβρα. Έχ’ γραντίσ’ τσι κάν’ ότ, τ’ πω.
Ήφιρά τουν τσόλας έδιου, ν’ απαντήσ’ σ’ ό,τ’ τουν ρουτώ.

Έλα σ’ πίστα, ρε χαμένι, Σαμαρά δουλουπριπή,
που χλουμιάγ’ς σαν κλάσ’ γη Μέρκελ, τσι θαρρείς πους πέφτ’ ριπή.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Ρε ’θρώπ’ τι κακό ’νι τούτου, μ’ ένα φάντασμα να μ’λάς;
Να σι απουχ’πά ούλ’ τ’ν ώρα τσι να σ’ έρχιτι νταμλάς;

Απ’ του φόβου μ’ κατουριόμι· κόπιτι μέχρι γη μ’λιά μ’,
άγχους έχου τσι αγουνία, τσι ασπρίσαν τα μαλλιά μ’.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Ίσα ρε! Μπρος! Μίλα τώρα. Πε μ’ γη Ιλλάδα τι σ’ χρουστά;
Μο στουν κώλου γλύφτ’ς τνα τ’ Μέρκελ, γη τνη γλύφτ’ς τσι απί μπρουστά;

ΣΑΜΑΡΑΣ
Σαμαρά μι λέγιν μένα, τσι είμι γω προυθυπουργός.
Χουντική κάνου ιπίταξ’ σ’ όποιουν είνι απιργός.

Όπ’ δω γω μ’λάρ γυμνόστρατου, μιμιάς του σαμαρώνου
Καπίστρ’ ντ’ βάζου τσι πέταλα. Γουμάρια του φουρτώνου.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Μίλα, ρε ξιφτιλισμένι, γιατί θα γινώ φουνιάς.
Θα σι καυκαλουγυρίξου τσι θα φας τς έρμις τς χρουνιάς σ’.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Άφ’σι μι θα πω τ’ν αλήθεια. Μη μι χ’πάς γιατί πουνιώ.
Βλέπ’ γη Ένουσ’ που ε ξισ’κουνώστι τσι μ’ λέγ’: «Χτύπα τς στου ψαχνό».

«Πάρι, μ’ λέν’, απ’ ούλ’ τα σπίτια, που τα θέλιν Γιρμανοί,
να ν’ αρχόντι α κάνιν μπάνια τσι να βλέπιν κάνα μ’νί».

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Σεις φουβούσασταν ντ’ Κουμμούνα πους τα σπίτια σας θα πάρ’.
Τσι ψηφίσατι ένα λύκου, σαν κατσ’κάδια να σας γ’δάρ.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τσι αριστιρή έχου στήριξ’: Φτον του βλάκα τουν Κουβέλ’.
Σαν είμι ’γω του σαμάρ’ σας, ’τσείνους είνι του σκαρβέλ’.

Μέχρι δουρητές ουργάνουν έκανά σας μι του ζόρ’.
Θα σας παίρνου τα νιφρά σας, πριν σας χώσου στου μνημόρ’.

Ρίχτου σας φόρ’ τσι χαράτσια, τσι σ’ συντάξεις μπαίν’ μαχαίρ’,
τσι απί όσ’ ιβρώ ε δίνιν, σ’ καταθέσεις βάζου χέρ’.

Σαν ικλέχ’κα βάλασί μι να σας μάθου πουρπατ’ξιά.
ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Φταίβ’ του γ’δί σας, που ξιχάν’ ντου τι παγαίν’ να πει «Διξιά».

Αλλαγές ήβρα μιγάλις σαν ήβγα απ’ του σιντούτσ’
τσι σας θαύμασα σαν είδα που κατσάρατι τσι τς Τούρτσ’.

Τς βλέπιτι όμους σ’ τιλϊόρασ’, για τ’ Αντέννα του σιμπέτ’.
που σας ζαβλακών’ μι τούρτσ’κα, τσι απαντέχιτι χαλβέτ.

Πέρσ’ κατό χρόνια σουθήκαν, π’ φύγαν γοι Ουθουμανοί,
αλλά τώρα πα στου ζνίχ σας ανιβήκαν Γιρμανοί.

Βινιζέλους έσουσί σας τότις τουν παλιό τσιρό.
Βινιζέλους πάλι τώρα έρ’ξι σας μες στουν γκριμνό.

Τώρα ανέλαβι τσι τούτους, του κακό να απουσώσ’.
Τσι ουχτρέβγιτι τουν Τσίπρα, που λουγιάζ’ να σας ξισκώσ’.

Πέ μας ντ’ γνώμ’ που έχ’ς για τουν Τσίπρα. Γιατί τουν αντιπαθείς;
Άμα σ’ κάν’ αντιπουλίτιβσ’, πού πλαλείς για να χουθείς;

ΣΑΜΑΡΑΣ
Έφτι ντ’ κουπριγιά που μ’ κ’νιέτι, θα τνι σ’μάνου μι σαβούλ’.
Ε μ’ αφήν’ σι ησυχία· σαν πιτράδ’ μες στου τσιρβούλ’.

Κάτι τσι ξισκών’ τουν κόσμου τσι ιπικρίν’ ντ’ πουλιτική μ’,
τσι μαθαίν’ τσ’ πουμπές γη Μέρκελ’, τσι του ξικουλλά τ’ αφτί μ’.

Τώρα που έδ’ξι τσι γιου μαύρους γιου Ομπάμα π’ς τουν στηρίζ’,
Τσίπρας πήρι ντου απάνου ντ’, τσ’ ούλου του πανηγυρίζ’.

Τσι γι’ αυτό φουνάζ’ γη Αλέκα π’ς ’έν είνι κουμουνιστής.
Έ μπουρεί να μ’λά μι τς ΗΠΑ τσι α του παίζ’ αγουνιστής.

Αλλά τσι απ’ ντ Παπαρήγα, ’φτον φουβούμι πιο πουλύ,
ξέρ’ να τουν κιρδίζ’ τουν κόσμου τσι να κόφτ’ μένα τ’ χουλή.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Ε βλέπ’ς π’ ξιπατών’ς τουν κόσμου, βλέπ’ς του θρόνου να μη χάγσ’.
Θα σι καυκαλουγυρίζου τσακ τ’ όνουμα σ’ να ξιχάγσ’.

Σύγκρινά σι μι τουν Τούρκου, έφτουν του Σουλεϊμάν,
που ’νταν σπίρτου τσι ντιβίνου· αλλά συ είσι χαϊβάν’.

Ηγέτ’ς μι αρχίδια ήνταν Τούρκους, αρχίδια ηγέτ’ς είνι γι’ Αντών’ς.
Ξέρ’ μουνάχα α πρήζ’ τ’ αρχίδια σ’, να θαρρείς ότι καυλών’ς.

Έναν φόρου είχαμι τότις, τσ’ ήνταν δέκα τς ικατό.
Τώρα ρίχτ’ σας φόρ’ γιου έρ’μους τσι για τς κάτας του σκατό.

Μέχρι τσι τικμίριου ποίτσι… τα μουρά, που να πνιγεί.
Τσι άμα βάγ’ς καπότα τώρα, πιάν’ ντου φουρουδιαφυγή.

Γη καπότα είνι απ’ έφτα που εν υπήρχαν σν ιπουχή μ’.
Ούτι μίνι φούστις είχι, να αναγαλιάζ’ γη ψ’χή μ’.

Ένα μ’νι σι ούλ’ τ’ ζουγή μας βλέπαμι μεις γοι παλιοί.
’Φτο τ’ς ιγναίκας μας μουνάχα, σαν ξιχώρ’ζι απ’ του μαλλί.

Σεις όμους τώρα χιρόστι τ’ παραδείσου τα ουρί.
Ζ’λεύγου σας, γιατί του πλέλ’ ιμ, μένα ούτι π’ κατουρεί.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Ιφτιχώς, γιατί τουν κώλου μ’ θα τουν είχι βγάλ’ δριμόν’.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Απ’ του άχτ’ θα σ’ νι κουπάνιουμ, σα π’ χτυπά σφυρί στ’ αμόν’!

’Ε σι φτάναν όσα ποίτσις, βάλ’τσις τσι α μας ξιπαγιάγς.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τώρα λέν’ γοι γ’ναίτσις σ’τς άντρ’ ντουν: «Ζέστανί μι, να ν’ αγιάγς!».

Στου πιτρέλϊου έρ’ξα φόρου για να αυξηθεί του σεξ.
Ξικινούσι ντου απ’ τς δέκα τσι του κάνιν μέχρι τς έξ’.

Τς τσακμακόπιτρις γη γ’ναίκα, άμα ξέρ’ καλά α τς μαλάζ’,
μες σ’ γουνιά τς άφτ’ ξύλου ούλ’ τ’ νύχτα τσι πουτές ε ξιπαγιάζ’!

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
«Θα σας σώσου» είπις σαν ήβγις «μι τ’ βουγήθεια τ’ Θιού μαζί».
«Χέσι μέσα!» είπα που σ’ ήκ’σα. «Μπάτσι μας θαρρείς χαζοί;».

Γιου προυθυπουργός μιας χώρας τσι γιατρός μιας κλινικής
σαν λέγιν για Θιού βουγήθεια, ε ντ’ γλιτών’ γιου ασθινής.

Πέθανίς μας μι τα μέτρα σ’. Τώρα θέλ’ς τσι να μας θάψ’ς.
Που να σι βαστάξιν πέντι, τσι να σ’ τουν σφυρίξ’ Αράπ’ς.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τι σι νοιάζ’; Συ πιθαμένους είσι πριν πουλύ τσιρό.
Νά ’χ’ ντ κατάρα μ’ γη μπουλντόζα, π’ σι ήβγαλι στου φανιρό.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Απί τότις που ικλέχτσις ’εν έχ’ς ποίσ’ ένα καλό.
Άμα ξισκουθεί γιου κόσμους, θα σι στείλ’ Κουρυδαλλό.

Έφτου τσι ένα π’λί είνι μέσα· τρουμιρό αρπακτικό,
γιου Άκης, που στα μούτσνα ντ’ είνι ουλόιδιους μι γυπαϊτό.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Σα βιζίρ’ τουν είχι Αντρέας τσ’ ε ντ’ έλ’πι παρά γη σπάθα.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Πού να του ’ξιρι, καημένους, π’ς θα τουν πιάσ’ γη ανισπάθα!

ΣΑΜΑΡΑΣ
Όπ’ ίβλιπι μίζα γιου Άκης, μουνουμιάς έκανι βούρ’.
Τώρα στου κλουβί σφαλ’μένους θα μπουχτίσ’ στου καναβούρ’.

Ε ντουν έφτανι π’ τουν πιάσαν, έπαθι τσι άλλα πουλά.
Του χειρότιρου απ’ ούλα; Γείτουνα έχ’ του Γαβαλά.

Κουλουτρίβγιτι ντ’ γιου Λάκης, τσι ας τουν παίρν’ γιου Άκης μι τς πέτρις.
Ήκ’σι π’ς ξέρ’ ’πι υπουβρύχια, τσι τ’ γυρέβ’ μια… βυθουμέτρησ’.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Είδις! Έχ’ πουλλά κουβάνια σ’ χώρα έγιουτ’ μαζουμένα
Μα απ’ τουν Παπακουσταντίνου πιο μιγάλου ’εν έχ’ κανένα.

Για του στικ όμους που λέγιν, ε φτέβ’. Ξέρου του καλά.
Τσι θα σας του απουδείξου ότι τσάμπα ήβρι μπιλά.

Γιώρ’ς γιου Παπακουνσταντίνου παίρν’ ντουν λέν’ κανουνικά
τσι έχ’ προυτίμησ’ ιδιαίτιρ’ για τα ουθουμανικά.

Μες στουν κώλου ντ’ έχ’ βαλμένου μέχρι τσι τσαπιού σαπλίκ.
Σα τ’ του δώκαν τ’ ήρτι όριξ’, τσι ήβαλι τσι έφτου του στικ.

Χάσ’τσι τσείνου μες σ’ κουλάθρα ντ’ τσι ε νι μπόργι να του βγάλ’.
Τσι μια μέρα π’ κουνομιόντου, ήβρι απάνου του τσιφάλ’!

Έπαθι χατά ’πι τότις. Έπαθι ζημιά γη μνήμ’.
Τσι σ’ Λαγκάρτ άμα του είπι, τ’ είπι: «Μη ζαλίγ’ς του μ’νί μ’».

Έδιατς ήβγαν απού μέσα, δυο – τρεις τ’ Γιώργου συγγινείς
τσι κατ’ άλλ’ κουλλ’τοί τς κυβέρνηγς, που ε θα τς μάθ’ πουτέ κανείς.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Γω του Γιώρ’ θα τουν δικάσου, μην τσι τουν κακουφανεί,
π’ θα ν’ αφήσου τς Βουλγαράκ’δις τσι ούλ’ τς άλλ’ τς Βατουπιδινοί.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Τι άλλου θα ποίγ’ς; Μουλόγα! Μη σι δώσου πά’ σ’ τσιφάλ’!

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τούτ’ τ’ χρουνιά θα αλουνίσου ό,τ’ έχιν αφήσ’ γοι άλλ’.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Τυχιρή θαρρώ γω πάντους, π’ς είνι έγιουτ’ γη χρουνιά.
Διάβουλους του πουδαρέλ’ ιντ’ έσπασι ντ’ Προυτουχρουνιά.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τι παρτίδις έχ’ς μι έφτουν; Είδι ντουν τσι ’φτόν του μάτ’ σ’;

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Ήκ’σα του απί τς ειδήσεις π’ σακατέφτσι Μητσουτάκ’ς.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Ένα ρόδ’ δέχα στου χέρ’ ιντ τσι ήβγινι απ’ του τσιλαρκό,
για να πα α γιμίσ’ του κ’μάρ’ ιντ τσι να ποίσ’ του πουδαρκό.

Έν είδι όμους του κατέφλιου τσι ιλπ’τζώστσι του παλ’κάρ.
Έσπασι του ρόδ’ που δέχα, έσπασι τσι του πουδάρ’.

Στου νουσουκουμείου πήγι σούμπιτους μι του ΕΚΑΒ.
Τσι γιατρός απ’ τ’ αναγκαίου σ’κώστσι για να τουν προυλάβ’.

Νάρκουσ’ ουλική έ τ’ ποίκαν, μη τσι γοι ώρις ιντ’ σουθούν.
Μια ιπισκληρίδιου ντ’ βάλαν, σα σ’τς ιγναίτσις που γιννούν.

Τ’ βάλαν βίδις, τ’ βάλαν λάμις, ποίκασι ντ’ τσινούριου γόφου,
τσι απουδείχ’τσι φτο που λέγιν, πους παλιόστσ’λους έν’ έχ’ ψόφου.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Πουρπατάμινους λέν’ ήβγι, τσι έφ’γι απί του «Υγεία».
’Ε θα ξουνουπέσ’ πια κάτου, σα έ ντουν έβρ’ παραπληγία.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Ψέμματα να πω; Του χάρ’κα! Λόγιαζι να μ’ βάλ’ ιλπούτζα,
τσι έπισι ’φτός μουναχός ιντ’, που να τ’ δώσου τσι μια μούντζα.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Αρκιτά ξιμπρόστιασά σι. Θα σ’ τα ψάλ’ τώρα μιαν άλλ’.
Γη Άννα Βίσση, που στα νιάτα τς, είχις ιτς αγάπ’ μιγάλ’.

Σήκου, Βίσση! Έλα έδιου, να μας ιξιγήγ’ς τσι συ
τίλουγια άντιχις τούτ’ τ’ λέρα, π’ ξέρ’ μουνάχα να μασεί;

ΒΙΣΣΗ
Είμι γω γη Άννα Βίσση, τσι είχα τα μι τουν Αντών’.
Μα τουν χώρ’σα, γιατί τ’ν είχι, πιο ιμκρή απί μακαρόν’.

Ήρτα α σας διασκιδάσου, τσι τραγ’δέλια θα σας πω.
να χουρεύγιτι στς κυβέρνηγ’ς τουν ανιγκασκό σκουπό.

Δώσ’τι βάσ’! Ακούστι άσμα που τιριάζ’στου Σαμαρά.
π’ δέσ’τσι στου βρατσί τς Αγγέλας τσι μας πούλ’σι έναν παρά.

Αντώνη, Αντώνη, Αντώνη,
Κοιμόμασταν κάτ’ απ’ το ίδιο το σεντόνι.
Αντώνη, Αντώνη, Αντώνη,
θα σου το σπάσω το κεφάλι με καντρόνι.

Βάλε μυαλό, για κάνε μου τη χάρη.
Βάλε μυαλό, βάρυνε το σαμάρι.
Σταμάτα πια ν’ αυξάνεις το γομάρι.
Σταμάτα πια, σε πήραμε χαμπάρι.

Στις εκλογές μου έκλεψες την ψήφο.
Αλλά πού θα μου πας· θα σε πετύχω.
Χαράτσια άλλα η πλάτη δεν σηκώνει.
Σα γάιδαρο με φόρτωσες, Αντώνη.
Αυτή η πολιτική σου αν δεν αλλάξει,
θα ρίξω Τσίπρα για να βάλει τάξη.

Αντώνη, Αντώνη, Αντώνη,
θα σου το σπάσω το κεφάλι με καντρόνι.
Αντώνη, Αντώνη, Αντώνη,
Κοιμόμασταν κάτ’ απ’ το ίδιο το σεντόνι.

ΣΑΜΑΡΑΣ
Τούτ’ παλιά ήνταν αγιούσα. Τώρα γίν’τσι ένα λέσ’…
Ούντας τ’ ρώτ’γιουμ γω «Α σ’ τουν βάλου»; Φώναζι: «Μή! Θα πουνέσ’!».

ΒΙΣΣΗ
Γιου Καρβέλας –ξέριτί τουν!– που στου χέσ’μου ντ’ γράφτ’ τραγούδ’.
Έγραψι ένα στ’ αγιασώτ’κα, να καγεί του πιλικούδ’.

Σαν του πω τσι φτω, θα φύγου, γιατί απαντέχ’σι μι άλλ’.
Κατ’ γιατροί, γιατί στουν κώλου μ’ σφήνουσα ένα μπουκάλ’.

Δώδικα. Τσι ούτ’ ένα νουμουσχέδιου.
Τ’ διαπλουκή που είπις, τώρα ε χτυπάς
τσι γη ψαλίδα πλια μιγάλουσι για μας.

Δώδικα. Ήνταν γιου χρόνους π’ σι ψηφίσαμι.
Αλλά μι ντ’ τρόικα σι ούλα συμφουνείς,
τσι σαν του Γιώρ’ τσι συ τώρα μας π’λείς,
τσι εν αλλάζ’ πλια του τροπάριου.

Μι πνίγ’ ένα παράπουνου:
Που ένι κατάλαβις ποτέ σ’ γω τι πιρνώ,
που τα χριγιόστια μ’ έχιν γίν’ τώρα πλια β’νό.

Δώδικα. Γη ιλπίδα μας κρεμάσ’τσι πλια
απί τ’ αρχίδια τνου τ’ μαλάκα τ’ Σαμαρά,
που τσι τς κ’μαράδις ίδειασι απ’ τα μουρά.
Δώδικα.

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Μπράβου, Άννα! Γεια στου στόμα σ’! Σ’ έχου ιβγνουμουσύν μιγάλ’.
Τώρα στου νουσουκουμείου πάνι α σ’ βγάλιν του μπουκάλ’!

Φύγι πια τσι συ απ’ έδιου. Σι ξιμπρόστιασα αρκιτά!

ΣΑΜΑΡΑΣ
Λέγ’ς του αλήθεια; Αφήν’ς μι α φύγου;

ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ
Ξικουμπίσ’τσι, κιρατά! (Γκουχ, γκουχ, γκουχ!)

Σ’ χουριανοί μ’ θα πω δυο λόγια, τσι απουχουρώ τσι γω.
Πιάσι μι γη ιθαλουμίχλη, τσι απ’ του βήχα θα πνιγώ.

Σα π’ διώξατι τς Τουρκαλάδις, διώξτι τσι όσ’ πουλιτικοί,
προυσπαθούν να σας ξιπ’λήσιν σ’ν Ένουσ’ τν Ιβρουπαϊκή.

Μην καθούστι! Ξισκουθείτι, πριν τα σπίτια σας να πάρ’!
Σαν του γάδαρου κλουτσήσ’τι, τσι πιτάξ’τι του Σαμάρ’!

Πέσιτι τσι πά’ στου Λούπου, που λουγιάζ να τ’ σκαπουλάρ’.
τουν κουράζιτι, μαθαίνου, τσι έχ’ σκουπό α σας ξαμουλάρ’.

Γι’ αυτό νά ’ρτειτι σ’ συνέλιβσ’ μην τυχόν τσι γίν’ κατσ’κίν’ς
Θα σιβνταλαντίσ’ φουρούμι, σαν πάρ’ ψήφου ιμπιστουσύν’ς.

Γεια χαρά σας! Σ’ν Αυστραλία πάγου καλουτσαίρ’ που έχ’.
Σαν που γίν’τσι γη Ιλλάδα, μηδί φάντασμα ε ντ’ν αντέχ’!

Θα πλανιόμι σ’ παραλίις, κατά Σύντνεϋ μιριά.
για να δω καμιά γυμνόστηθ’ τσι καμιά ξικουλιαριά.