Βρίσκεται 3,3 χλμ δυτικά της πόλης της Μυτιλήνης, σε υψόμετρο 175 μέτρων. Πρόκειται για ένα μικρό χωριουδάκι που πρώτη φορά καταγράφεται σε οθωμανικά κατάστιχα του 16ου αιώνα, αλλά στους επόμενους αιώνες, μέχρι τα μέσα του 19ου, δεν αναφέρεται πουθενά ως οικισμός. Το 1849 αποτέλεσε την εξοχή των Μυτιληναίων με ελάχιστα εξοχικά σπίτια. Η επανίδρυση του χωριού έγινε το 1873, όταν και καταχωρήθηκε σε Δημοτολόγιο του 1956 η πρώτη εγγραφή κατοίκου σ’ αυτόν. Η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη του χωριού έγινε το 1881, όπου καταγράφηκαν 50 σπίτια και ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Η αιτία για την επανίδρυση του οικισμού ήταν πιθανότατα η επιθυμία των Μυτιληναίων να εκμεταλλευθούν καλύτερα τα ελαιοκτήματα της περιοχής.
Στο ύψωμα που βρίσκεται δυτικά του χωριού υπάρχει το ξωκλήσι του Αγίου Νικόλα του Αλυφαντά. Δίπλα εκεί πιστεύεται ότι υπήρχε αρχαίο λατομείο επειδή τα βράχια είναι σκαμμένα. Επίσης στον ίδιο λόφο υπάρχει και το σπήλαιο του Μεγαρά που θεωρούνταν ιερός τόπος, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα (αγγεία, νομίσματα του 6ου/5ου π.Χ αιώνα, κ.α)