Σ’ αγαπώ χωριό μου

Να γιατί σ’ αγαπώ χωριό μου:

-          Γιατί ο αγέρας σου είναι πεντακάθαρος και μυροβόλος, έρχεται από τα απέναντι κορφοβούνια, τους πευκώνες και τη θάλασσα, κάνει την ανάσα μου σωστή απόλαυση.

-          Γιατί ο ήλιος σου είναι πιο λαμπερός, αληθινός και μεγαλόπρεπος. Η ανατολή είναι σκέτη μαγεία και η δύση πίνακας ζωγραφικής.

-          Γιατί τ’ αηδόνια σου στις γύρω ρεματιές και στις καταπράσινες πυκνές φυλλωσιές, την άνοιξη κελαηδούν πιο γλυκά από όλα τα άλλα του κόσμου και αυτό το βεβαιώνει ο Λέσβιος Νομπελίστας ποιητής Ελύτης.

-          Γιατί και το φεγγάρι σου, ειδικά τον Αύγουστο, είναι πιο λαμπερό και φωτεινό και όπως αναφέρει ο Μυριβήλης: «Η κόρη κεντούσε στο δώμα του σπιτιού της τις φεγγαρόλουστες νύχτες, περιμένοντας τον καλό της να έρθει από την ξενιτιά».

Πόσο χωριό μου σ’ αγαπώ!!

Οι πέτρινοι δρόμοι σου είναι δικοί σου και δικοί μου, αφού τους περπάτησα αμέτρητες φορές για επαφή, χαρά, ελπίδα ή αναζήτηση. Η χωραφίσια δροσιά σου μου χαϊδεύει το πρόσωπο που ζωντανεύει του νου την περισυλλογή. Τα τραγούδια και τους καημούς της νιότης μου, συ μόνο τα άκουσες χωριό μου και τα κράτησες μυστικά δικά σου, τα δικά μου μυστικά μικρογραφία των ονείρων μου. Πόσο σε λαχταρώ χωριό μου να με πάρεις στη ζεστή σου αγκαλιά, να ξεχάσω την απάνθρωπη πόλη που με καταπιέζει, με πονά, μου στερεί τη λευτεριά μου. Συ με γέννησες χωριό μου, με σένα είμαι δεμένος και σε σένα θα επιστρέψω.

Ζητώ να με συγχωρέσεις που σε άφησα τόσο άσπλαχνα χωρίς την θέληση μου, με σπρώξαν οι ανάγκες της άχαρης ζωής μου. Μετάνιωσα όμως και ζητώ συγνώμη για το λάθος μου αυτό. Δεν σε ξέχασα ποτέ όπου και αν βρέθηκα. Τα σπίτια σου με τις κεραμιδένιες σκεπές τους γραφικούς «αφανόχτες*» τη ζωή την ίδια, την ύπαρξη μας. Τους ξωχάρηδες να επιστρέφουν το γιόμα με τα κουρασμένα ζωντανά τους, με τα πρόσωπα ηλιοκαμένα, κι αυλακωμένα από τον ιδρώτα και την αγωνία. Τα χέρια τους ροζιασμένα απ’ τη σκληρή δουλειά του χωραφιού μα χέρια δυνατά και τίμια. Έχουν ψυχή λεβέντικη κι αγνή κι ωραία σαν το ηλιοβασίλεμα στον κάμπο. Η καρδιά τους είναι από γρανίτη σαν τα βράχια των γύρω βουνών και τρυφερή σαν του μικρού παιδιού.

Οι γυναίκες στο χωριό με τις μαντίλες και τις ποδιές, φυσικές, άδολες, αφτιασίδωτες και αληθινές με καρδιές ζεστές σαν το νιοφούρνιστο ψωμί που ψήνουν στον τούβλινο φούρνο τους.

Στοχάζομαι, χωριό μου κι υποφέρω, τις φτωχογειτονιές σου με τους βασιλικούς στα περβάζια, τους μενεξέδες, τ’ αντρισάγια και τις ορτάντζες αραδιασμένες μέσα στις καθαρές κι ασβεστωμένες αυλές ή πάνω στ’ ασπρισμένα αυλοντούβαρα, τα παιδιά να παίζουν ξένοιαστα στους δρόμους και στις αλάνες, το σκύλο να λιάζεται τεμπέλικα στο κατώφλι της εξώπορτας, τους πετεινούς να διαλαλούν το χάραμα τον ερχομό της μέρας.

Τα τραγούδια της Σαπφώς και του Αρίωνα τι να τα κάνω αφού συ χωριό μου είσαι ποίημα ζωντανό, χειροπιαστό και ολοζώντανο.

Όλες οι εποχές κοντά σου με γοητεύουν και με συναρπάζουν μα πιότερο η άνοιξη… Η φύση φορά τα γιορτινά της, κεντημένα με λογής λογής αγριολούλουδα, που με μεθούν οι μυρωδιές του τριφυλλιού, της ρίγανης, της ασπαρτιάς. Τις μέρες τούτες της ανανέωσης πόσο θα ήθελα να είμαι κοντά σου χωριό μου!

Να ξυπνήσω το γλυκοχάραμα, να περπατήσω στους αγροτοδρόμους και τα μονοπάτια στολισμένα με τους βάτους, τους περικοκλάδες και τις αγριοτριανταφυλλιές, χωρίς την ανθρώπινη επέμβαση με αναπτυγμένες, το μυστικό της παρθένας άγριας ομορφιάς σου. Ν’ ακούσω τα’ αηδόνια, τα κοτσύφια και τους σπίνους να κελαηδούν θαρρείς μόνο για εμένα και σα να φχαριστούν το Θεό για την άκρατη, ανείπωτη ομορφιά της φύσης…

*καπνοδόχοι.

(Από το βιβλίο ‘’Πικροχαμόγελα’’ του Βατουσιανού συγγραφέα

Πανάγου Μαλαμέλη 1926-2011).